เอ็นทรี่นี้ขอระบายอะไรหน่อยนะ

เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว เป็นวันที่เสียใจมากที่สุด....

วันนั้นขึ้นนอนตอนสามทุ่ม ซึ่งนอนเร็วมากกว่าปกติ

ซึ่งประจำแล้วจะเล่นเน็ต แล้วฟังเพลงต่อ

กว่าจะนอนก็เที่ยงคืน-ตีหนึ่ง

แล้วคืนนั้นก็ได้ฝัน...ฝันเห็นย่า ย่ามาหา

แล้วก็กอดฝน แล้วก็ยิ้มให้

ย่าบอกว่าย่าหายดีแล้ว ตอนแรกก็งง เพราะย่าเป็นเมร็ง

ทำไมย่าหายเร็วจัง แต่ก็ดี ย่าหายดีแล้ว

จะได้อยู่กับฝนไปนานๆ

แล้วประมาณตีสอง แม่กลับมาจากพัทยา

แล้วพ่อไปเยี่ยมย่าพึ่งกลับมา

ฝน รู้ยัง ย่าเสียแล้ว...... เมื่อคืน ตอนสามทุ่ม

แต่ไม่มีใครกล้าโทรมาบอกฝน เพราะไม่มีใครอยู่บ้าน

อยู่กับน้องสองคน เพราะเป็นคนกลัวผีมาก

แต่ฝนก็ไม่กลัวย่า

แล้วก็เล่าให้พ่อฟังว่าฝันเห็นย่า ตอนนั้นปากสั่นเลย

เกือบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ แล้วพรุ้งนี้มีรับน้องกันด้วย

แต่ก็ไปไม่ได้ต้องไปรดน้ำศพย่า

พอเห็นหน้าย่าแล้วไม่อยากจะเชื่อ ไม่จริง ย่าแค่หลับไป

พอรดน้ำศพเท่านั้นแหละ กลั่นน้ำตาไม่อยู่แล้ว ปวดตามากๆ

ทั้งน้ำมูกน้ำตาไม่รู้ออกมาจากไหน ทำไมมากอย่างนี้

เสื้อเปียกหมดเลย ขอบคุณย่าสำหรับเพลง

ที่คอยกล่อมตอนหลับ ของคุณสำหรับทุกอย่าง

แต่มันเร็วเกินไป ย่ายังแข็งแรงอยู่เลย

ไม่สบายแค่เดือนเดียวเอง

สิ่งบางอย่าง อาจจากไป แต่อาจจะเรียกกลับคืนมาได้

แต่ชีวิต...ไม่มีวันแล้วที่จะกลับมาเหมือนเดิม

มีแค่สิ่งที่เหลืออยู่...คือความทรงจำ

สัญญา ...นาธาน โอมาน